خدای من خالق هستی بخش چه نیکو خلق کردی آسمان و زمین را

و چه دردناک سرشت انسان را با غم آفریدی

انسان را آفریدی و رهایش کردی در دنیای که سراسر تضاد است

تو به خود می بالی که مخلوقت در تنهاترین لحظات تو را دارد .

 اری ...ما خدایی داریم که زخم ها مان را التیام نمی بخشد  ....

 خدایی که تماشگر است و صبرش بی نهایت

الاهه من برای من انسان عدالت زیباترین خواهد بود عدالتی که خط بطلان

   بر آن کشیده ای و کشیده اند .

کاش به جای این همه خالق که عاشق توی مخلوق هستند تنها یکبار

  عاشق می شدی بیا انسان باش و ثانیه های بعد از رفتنش که به سان

 سال کبیسه است را لمس کن

بیا و درد فرهادها را ...

خدایا ـ من در تنها ترین لحظات نیز تو را ندارم 

حال تو خود قضاوت کن کدام یک تنهاتریم و بی شریک ......