هرقصه ای از یه جایی شروع میشه   ادامه پیدا میکنه     و یه جوری تموم میشه

قصه ما اینگونه شروع شد:

دلتنگی‌هايِ آدمي را باد ترانه‌اي می‌خواند
روياهايش را آسمانِ پر ستاره ناديده می‌گيرد
و هر دانه برفي ـ به اشكي نريخته مي ماند
                  سكوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حركاتِ ناكرده
اعتراف به عشق‌هاي نهان
و شگفتی‌هاي بر زبان نيامده ...
در اين سكوت٬ حقيقتِ   ما   نهفته‌ است 
حقيقت تو و من

براي تو وخويش چشماني آرزو می‌كنم كه
چراغ‌ها و نشانه‌ها را در ظلمات‌ِمان ببيند 
گوشي كه صداها و شناسه ها را در بي هوشی‌مان بشنود 
براي تو وخويش روحي كه اين همه را در خود گيرد و بپذيرد 

زباني كه در صداقت خود ما را از خاموشي خويش بيرون كشد
و بگذارد از آن چيز ها كه بر بندمان كشيده است سخن بگوييم
گاه آن كه ما را به حقيقت می‌رساند خود از آن عاری‌ست
زيرا تنها حقيقت است كه رهايي می‌بخشد

ازبخت ياري ماست شايد كه آنچه ميخواهيم 

یا به دست نمي آيد ، يا از دست می گریزد 

                                                                               شاملوی پیامبر

اینگونه ادامه یافت: 

شب است و ازدحام کوچه های سکوت وباز هم انتظار، انتظاری تلخ و کشنده

ماه همیشه عاشق....

 ماه همیشه فروزان از پس ابرهای تیره درآسمان قدم رنجه می کند

نورمهتاب

 و یاد تو .... نگاهم به آسمان.... ماه را گلچین می کند.

 اینک که رفته ای وعده دیدارمان مهتاب است .

. مثل همیشه مهربان و پرغرو ر میهمانم می شوی و  من میزبان عشقت .....

بوسه ای بر گونه ی ماه می نشانی و آرام زمزمه می کنی آدمی به امید زنده است

ماه می خندد و من هم .......

و اینگونه خاتمه می یابد:

 خوشبخت باشی

 

 

 

 

                از تمامی شما دوستان عزیز که در این مدت با ما بودین

                با خنده هامون خندیدین و با گریه هامون گریستین ممنونم

((خدایا تو خود خوب میدانی که هوس برای ما رنگ باخته بود))

خداحافظ