عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت
دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت
اين درد جانگداز زمن روی برنتافت
وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت

تنها و نامراد در اين سال های سخت
من بودم و نوای دل بينوای من
دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق
دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من

از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان
تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه
كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟

امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها
در چشم رنجديده من می كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان
نشناختم صفای تورا– آه ازين گناه !

امروز اين منم كه پريشان و دردمند
مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم
فرسوده شانه های پر از داغ و درد را
نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم .

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای
بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است .
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين
ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است .

گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان
گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است “ !
ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور
صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟

 

 

 

مجال
بی رحمانه اندک بود و
واقعه
سخت
نامنتظر.
از بهار
حظ ّ تماشائی نچشیدم،
که قفس
باغ را پژمرده می کند.

از آفتاب و نفس
چنان بریده خواهم شد
که لب از بوسه نا سیراب.

برهنه
بگو برهنه به خاکم  کنند
سرا پا برهنه
بدان گونه که عشق را نماز می بریم،-
که بی شایبه حجابی
با خاک
عاشقانه
در آمیختن می خواهم

 ما میهمان این کره خاکی می شویم و غم ها و هجران ها نیز با ما زاده می شوند

تنها جرم ما این است که در این خاک به دنیا می آییم

این دنیا با مرگ تدریجی انسانها کامل می شود

تنها یک راه باقی است ... زندگی به سبک چهار پایان 

 این جا نیز قانون جنگل حکم فرماست ا گر در موضع قدرت باشی پیروزی از آن

توست  در جامه ما  برخی زنان و مردان گرگ سیرتند  با وجود سیری باز هم

 یا خالق او را از تو میگیرد یا مخلوقش . به یاد داشته باش این جزء ثابت زندگی توست

اعتراضی وارد نیست ...

قانون دیگر این لجنزار این است اگر دختری پاک بودی و شوهرت بار ها و بارها خیانت

کرد به دل نگیری این رسم زندگی است .

اگر از سه سالگی در سرمای زمستان کنارخیابان نشتی و نگاه التماس آمیزت بر

رهگذران بود باید خدا را شکر کنی که زنده ای

اگر کسی را که به چشم برادرت می دیدی خود اعتراف کند که به

تو نظر داردمهم نیست  

دستش را ببوس و به خاطر نظر لطفش از او تشکر کن

این جا اگر به عقایدت توهین شد و تو را مرتد خواندند افسوس مخور

آزادی بیان حکم فرماست

به خاطر داشته باش دل شکستن از اصول اولیه زندگی است

و هزاران اگر دیگر .....

من زندگی با این همه ننگ را نمی خواهم    زنده بودن اجباری

یا باید زنده بود و آنطور که شایسته است زندگی کرد و یا باید با عزت به استقبال مرگ

 رفت و ننگ این زندگی را به جان نخرید

این جا آخر خط است و حق انتخاب با توست................

 خدای من خالق هستی بخش چه نیکو خلق کردی آسمان و زمین را

و چه دردناک سرشت انسان را با غم آفریدی

انسان را آفریدی و رهایش کردی در دنیای که سراسر تضاد است

تو به خود می بالی که مخلوقت در تنهاترین لحظات تو را دارد .

 اری ...ما خدایی داریم که زخم ها مان را التیام نمی بخشد  ....

 خدایی که تماشگر است و صبرش بی نهایت

الاهه من برای من انسان عدالت زیباترین خواهد بود عدالتی که خط بطلان

   بر آن کشیده ای و کشیده اند .

کاش به جای این همه خالق که عاشق توی مخلوق هستند تنها یکبار

  عاشق می شدی بیا انسان باش و ثانیه های بعد از رفتنش که به سان

 سال کبیسه است را لمس کن

بیا و درد فرهادها را ...

خدایا ـ من در تنها ترین لحظات نیز تو را ندارم 

حال تو خود قضاوت کن کدام یک تنهاتریم و بی شریک ......