با آرزوی بهترینها

رفتم  مرا ببخش و مگو که او وفا نداشت

                                                     راهی بجز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

                                         در وادی گناه  و جنونم کشانده بود

رفتم  که داغ بوسه پر حسرت تو را

                                با اشک های دیده ز لب شستشو دهم

رفتم که نا تمام بمانم در این سرود

                 رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم

                                     رفتم ِ مگو ِ مگو  که چرا رفت ننگ بود

عشق من و نیاز تو سوز و ساز ما

                                از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

                                        در لابلای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک کور بی نشان

                               فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

                                     ازخنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

                آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

                                     دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر

می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم

                            مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

                                 در دامن سکوت بتلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

                                     دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

حالا دلیل دل بستگی اش به  گنجشکها را می فهمم

اين مثنوي حديث پريشاني من است

                            بشتو كه سوگنامه ويراني من است

امشب نه اينكه شام غريبان گرفته ام

بلكه به يمن آمدنت جان گرفته ام

گفتي غزل بگو، غزلم شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خيال مرد

گفتم مرو كه تيره شود زندگانيم

با رفتنت به خاك سيه مينشانيم

گفتي زمين مجال رسيدن نميدهد

بر چشم باز فرصت ديدن نميدهد

وقتي نقاب محور يكرنگ بودن است

معيار مهرورزيمان سنگ بودن است

ديگر چه جاي دلخوشي و عشقبازي است

اصلا" كدام احمق از اين عشق راضي است

اين عشق نيست فاجعه قرن آهن است

من بودني كه عاقبتش نيست بودن است

حالا به حرفهاي غريبت رسيده ام

فهميده ام كه خوب تو را بد شنيده ام

حق با تو بود از غم غربت شكسته ام

بگذار صادقانه بگويم كه خسته ام

بيزارم از تمام رفيقان نارفيق

اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق

من را به ابتذال نبودن كشانده اند

روح من را به مسند پوچي نشانده اند

تا اين برادران رياكار زنده اند

اين گرگ سيرتان جفاكار زنده اند

يعقوب درد ميكشد و كور ميشود

يوسف هميشه وصله ناجور ميشود

اينجا نقاب شير به كفتار ميزنند

منصور را هر آينه بر دار ميزنند

اينجا كسي براي كسي كس نميشود

حتي عقاب درخور كركس نميشود

جايي كه سهم مرد به جز تازيانه نيست

حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نيست

ما ميرويم چون دلمان جاي ديگر است

ما ميرويم هركه بماند مخير است

ما ميرويم گرچه ز الطاف دوستان

بر جاي جاي پيكرمان زخم خنجر است

دل خوش نميكنيم به عثمان و مذهبش

در دين ما ملاك مسلمان ابوذر است

ما ميرويم مقصدمان نامشخص است

هرجا رويم بي شك از اين شهر بهتر است

از سادگيست گر به كسي تكيه كرده ايم

اينجا كه گرگ با سگ گله برادر است

ما ميرويم ماندن با درد فاجعه است

در عرف ما نشستن يك مرد فاجعه است

ديريست رفته اند اميران قافله

ما مانده ايم قافله پيران قافله

اينجا دگرچه باب من و پاي لنگ نيست

بايد شتاب كرد مجال درنگ نيست

بر درب آفتاب پي باج ميرويم

ما هم بدون بال به معراج ميرويم

آروز دارم یک شب بارانی در فصل پاییز در زیر درخت بید از  این خاک پر بگیرم

دوست دارم قطره های باران بدن مرا غسل دهد و گیسوان بید کفن من باشد

نیازی به کافور نیست عطر خا ک باران خورده مرا کافی است

لباس سفید را دوست دارم اما نه آنقدر محجوب صورتم را نپوشانید

ارامگاه من در کوهی است زیر سایه درخت کاج این گونه بهتر است چشم براه نمی مانم

قبلا هم گفته بودم برای من اشک نریزید بگذارید رفتن من بهانه ای برای دیدار دوباره شما باشد .

مردن با دوست تاسف بار است ....

دل بستگی زیادی به دنیای شما ندارم شاید دلم برای کتاب فروغ تنگ شود و یا شنیدن صدای خنده بچه ها

  من فکر می کنم هر انسانی که به دنیا می آید  سر انجام  باردار خواهد شد

یکی باردار عشق دیگر باردار هوس و ....

من هم روزی باردار عشقی آتشین شدم افسوس نمیدانستم ماه ها جدایی

آن عشق را حمل می کردم

 و این بار فارغ از همه غم ها  و هجران ها به ارامش رسیده ام

چه غریب ماندی ای دل نه غمی نه غمگساری 

                                               نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم، بگریزد و بریزد

                                             که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

سحرم کشیده خنجر که چرا شبت نکشته ست

                                                    تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برآرم

                                        منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

که نداشت برگ و باری .......

خدا حافظ همین حالا ....

خداحافظ همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خدا حافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده است

نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده است

خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاهام

بدونی بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

خداحافظ خداحافظ…همین حالا…

در امتداد یک شب مهتابی  هزاران را ه نرفته را پیمودیم

                                     عشق پاک رنگ با خته را گریستیم و عاشق شدیم

درپس این همه دو رویی رویای شیرین عشقت چه زیبا بود

                                                      و من چه خوشبخت که چون تویی داشتم

و این بار در امتداد شبی سرد  با چشمانی خیس و هزارن بغض 

                                            به اجبار باید چشم بروی عشقمان ببندیم

اشک نیز این همه غم را هضم نمی کند

                                               چشمانم از گریه های گاه و بیگاه من خسته اند

خدایا جرم ما چه بود ؟ تو خوب می دانی که هوس برای ما رنگ باخته بود

                                  خدای خوب من تو خود گفته ای که از مادر مهربان تری

برایش مهربان باش ........

                                          خدایا او را که دوست میدارم دوستش بدار

خدایا عشقم را ِ یوسفم را ِ همه کسم را به تو می سپارم