ثانیه ها چه دیر می گذشت

چه سخت است مبارزه بین عقل و احساس 

بدنبالت نیامدم تا از عشق من ناامید شوی

و در آخر احساس بر عقل چیره گشت

به دنبالت امدم چون عاشقت بودم

امدم و اهسته گفتم تا ابد دوستت دارم ...

لحظه ای سکوت ....

با بغض گفتم  تبعید گاه عاشقان .... وعده گاه منتظران ..... جایگاه پاک ترین پاکان

کودک  لبخندی زد و گفت : پس چرا مادرم  با اکراه می گوید: دارامجانین و پدر شرم می کند اگر کسی بفهمد مادربزرگ ساکن انجاست

دست معصومش را در دست گرفتم و گفتم : همه می پنداریم که عاقل هستیم  ... مادرت نمی داند انتظار یعنی چه .... و پدرت نمی داند مادربزرگت از فراق پدربزرگ  به دارالمجانین فرستاده شد ...

و هزاران نفر دیگر نمی دانند وفاداری و عشق به معشوق چیست ....

ودر اخر با اشک به او گفتم دیوانگی  عالمی است به دور از هوس ِ نیرنگ ِدروغ

دیوانگی عالمی است زیبا و دوست داشتنی

دیوانگی عالمی است.....

امشب آسمان گریست

من به یاد تو  اشک ریختم

نمی دانم .... شاید به خاطر تنهایی ام ... دل تنگی ها یم ....

آرام آرام گریستم

دستان سردم تنها بود .... دستان گرمت را کم داشتم

سکوت مرگباری بر فضا حاکم بود

زمین یک دست سفید پوش شده بود

سیاهی کلاغان در میان سفیدی برف ....زیبا بود

و سیاهی کلاغ نیز زیباست

سیاهی اش در ظاهر نمایان است

اما...... انسانها

آنگاه که دل می شکنید ... اشک یتمی را ....

هزار بار ازکلاغ زشت تر ..

نجابت و وفایی که در کلاغ است در شما ای مردمان ندیدم

کلاغ ها دسته دسته پرواز می کنند

اما شما مرا در میان را ه تنها گذاشتید

زمانی که یکی از کلاغ ها بمیر د ساعتها بر جنازه اش زار می زنند

اما ..... شما در ظاهر اشک می ریزید و در باطن در حال تقسیم ارث

کلاغ تنها گرودیی در زیر خاک پنهان می کند

اما..... شما هم نوع خود را می کشید و جسدش را ازترس رسوا شدن دفن می کنید

کلاغ دوستدار طلاست

و شما .... دزد دامان پاک زنان و دختران

آسمان باید خون ببارد

به حال مردمان زمینی

به حال کلاغی که محکوم به زشتی است

به حال بی وفایی انسانها  ....

بیا عهدی ببندیم

بیا گل شبدر را چون  شقایق دوست بداریم

بیا به زشتی کلاغ نخندیم

بیا چون آسمان بی آلایش بگرییم

شبانه های بی تو چه طولانی گشته اند 

دستانم خواهان دستان توست

بگذار سر به روی شان هایت بگذارم

دستت در میان خرمن موهایم .....چشم باز می کنم ..... در چشمان زلالت عکس دختری است با شاخه گلی در میا ن موهایش ...

از عطر تنت مست می شو م روحمان به هم گره خورده ....

دوست داشتن بدون مرز مقدس است و من ان را تا ابد خواهانم ...

لحنت چون صدای اب ارامبخش است

برام بخوان....مرا به اوج برسان

کدامین شب ارامش را برایم معنی خواهی کرد ؟بازهم انتظار .... انتظاری سخت

و روحم بار دیگر زخم خورد

به امید رسیدن شبی دگر چشم برهم می گذارم

با یاد تو از خواب بیدار می شوم

چشمانم خیره بر در آمدنت را ارزو می کند

روزها و شب ها چشم به راهت نشسته ام

صدایی می شنوم مستانه می خندد ..... فریاد می زند انتظار تا به کی

اشک چشمانم را با دستمال یادگاریت پاک می کنم

با خود زمزمه می کنم... فراق را شوق وصال است

لبخندی می زنم... شب چهاردهم ماه است

شب عشاق واقعی

لباس حریری بر تن می کنم

گلی به گوشه موهایم می نشانم

عطریاسی .....

سایه ات بروی در نمایان می شود

حضور گرم مردانه ات را حس می کنم

دست به سویت دراز می کنم بوسه  ای نثار دستانت می کنم

دستم را می فشاری و تنهایی ام را محو می کنی

به زیر نور ماه می رویم

برایت میخوانم .....

اری ، اغاز دوست داشتن است ....

مرا جرات نگريستن به چشمانت نيست

چشمان تو مرا افسون ميكند

-افسوني افسانه اي-

نميدانم در برق نگاهت چيست

كه اينگونه مرا مسخ ميكند

چه عاشقانه مرا مسخ ميكني!

كاش ميدانستم در تبسم تو چيست

كه غمناك ترين دل دنيا را اينگونه شاد ميكند

چه مهربانانه تبسم ميكني!

دستان تو مرا بال پرواز است

و من كبوتري عاشق,مشتاق به پرواز

در صحن قلب تو

چشم انتظار من باش  تنها تو یار من باش

ای اخرین امیدم ای نازنین ترین یار

چشم انتظار من باش من زنده ام به یادت ای مهربون عاشق

تنها به شوق دیدار عاشق تر از هم ماندی د رانتظارم

چون سایه لحظه لحظه تو بودی در کنارم

نامی دگر به جز تو با قبلم اشنا نیست

یک لحظه خاطراتت از خاطرم جدا نیست

چشم انتظار من باش تنها تو یار من باش

ای اخرین امیدم

 چشم انتظار من باش

در خاطرت نگه دار عهدی که با تو بستم

من که غرور خود را در پای تو شکستم

ای تو همیشه با من من با تو هستم

بی تاب و بی قراره این قلب عاشق من

ای هم نفس چه زیباست با تو نفس کشیدن

عاشق تر از همیشه به تو رسیدن

گفت: اين شبها اصلآ خوابم نمي بره کابوس مي بينم مدام پلک که می ذارم رو هم انگار لختم می کنن ميونِ جمعيت، جمعيتی که زُل زدن به من و سنگ تو دستاشونِِِِِ
گفتم: توّهم زده شدی
گفت:روزها سرم گيج ميره و تا شب مَنگم.
گفتم: با خودت کنار بيا زندگی کن
گفت: به زبون ساده است، تنهائی، که حتی نتونی بگی تنهام!
گفتم: چرا نمی گی بهش؟
گفت: چيزی رو عوض نمي کنه. پر انرژی اومدم، دوام نياوردم.کسی مقصر نیست!
گفتم: صبور باش
گفت: صبورم، می بينی که. بعضی وقتا شب که میشه نيمه شب، آروم می رَم کنار پنجره گاهی تا سپيده به خيابونا و چراغا نگاه می کنم. به ماشين هائی که رد می شن. به همه چيز فکرم گره می خوره که زير هر سقفی چی می گذره؟ که زندگی چه مسخره شده! که واسه اين چند سال عمر گذرا چرا بايد حرص بخورم؟ که دوست داشتن کجاست؟ معنی اش گم شده.
گفتم: با خودت اينجوری نکن اون دوسِت داره
گفت: دوست داشتنش هم يه جور ديگه است. دوست داشتن منطق نمی شناسه. عشق،اما و چرا نداره!
مات موندم که چی بگم!
گفت: بعضی وقتا که تنها می مونم نمی فهمم ساعتها چه جوری می گذره، گاهی چند ساعت خيره مِشم به يه نقطه يا خوابيدم و چسبيدم به سقف. دو تِکه ميشم و از بالا مي بينم که جسد بی جونم داره جون ميده رو تخت.وول می خوره و عذاب می کشه
گفتم: بزن بيرون راه برو بهترت می کنه،يا باهاش برو بيرون، نمون تو خونه
گفت: اون تنها باشه راحت تره، حضورِ من آئينه دقِ واسَش، يا تُند می رم، يا کُند. حوصله اونو سر ميبرم، مثل يه مزاحم.حالا منم تنها باشم راحت ترم، ديگه دارم عادت می کنم. تو شلوغی ها، تو مهمونی ها غصه ام ميگِره، ارتباطم با جمع کم شده
گفتم: اينجوری نبودی!
گفت اينجوری شدم. جرات و جسارت داشتن و از دست دادم. خنديدن و تو آينه تمرين مي کنم يادم نره
گفتم: چی تو رو نگه داشته؟

ساکت شد و خیره شد به زمین

اروم گفت:

                                                                 امید

 دوست داشتن هميشه گـــفتن نيست

 گاه سکوت است و گاه نگــــــاه ...

غـــــريبه ! اين درد مشترک من و توست

 که گاهي نمي توانيم در چشمهاي يکديگــر نگــــاه کنيم

و در ظهر چهار شنبه26 بهمن 1345بعد از سي ودو سال،خاك پذيرنده-كه اشارتي به ارامش داشت-با ان دهان سرد مكنده-كه در هيات گور در امده بود-او را در خود فرو برد((امبولانس سفيدي كه غرق گل است ارام به خيابان گورستان ظهير الدوله نزديك مي شود.زمزمه ها و اشكها جاري است.جسد را از امبولانس بيرون مي كشند.او به لطافت شعرش در زير طاقه شال ترمه خفته است.احمد شاملو،سياوش كسرايي،مهدي اخوان ثالث،هوشنگ ابتهاج،ساعدي و چند تاي ديگرتابوت را به دوش مي كشند.باران دوباره شروع شد واشكها هم.اما غريو صلوات اين هر دو را بي تفاوت مي كند.جنازه بر روي دوش اين چند تن به محل گورستان حمل مي شود و بعد پاي گور به زمين گذاشته مي شود.

((كدام قله؟كدام اوج؟

مگر تمامي اين راههاي پيچاپيچ

در ان دهان سرد مكنده

به نقطه تلاقي و پايان نمي رسند؟))

كار گور كن ها تمام شده.حالا دارند اجر و گچ توي گور مي چينند.فروغ هنوز زير طاقه شال ترمه در انتظار گور است.برامدگي دستهايش را از زير شال مي شود تشخيص داد...صداي گوركن ها بلند مي شود.بعد صداي صلوات و بعدحمل جسد به طرف گور.باران چند لحظه قطع مي شود،انقدر كه طاقه شال ترمه را از روي جسد بردارند.پس از ان برف،برفي پاك و سپيد از اسمان فرو ميريزد سپيدتر از كفن او. او را كه سپيد پوشيده است ارام در گور مي نهند. زمين را و گورش را رنگ سپيد برف پوشانده است.

((شايد حقيقت ان دو دست جوان بود،

ان دو دست جوان

كه زير بارش يكريز برف مدفون شد

ايمان بياوريم

ايمان بياوريم به اغاز فصل سرد

ايمان بياوريم به ويرانه هاي باغهاي تخيل

به داسهاي واژگون شدهء بيكار

و دانه هاي زنداني

نگاه كن كه چه برفي مي بارد))

دلم گرفته است
دلم گرفته است


به ایوان میروم و انگشتانم را
بر پوست کشیده ی شب می کشم
چراغ های رابطه تاریکند
چراغ های رابطه تاریکند


کسی مرا به آفتاب
معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد
پرواز را بخاطر بسپار
پرنده مردنی ست

 در زلالي اب حوض ماه را ديدم كه از

نگاه خورشيد مي درخشيد

و مرا وسوسه مي كرد كه او را در اغوش گيرم

به اب گفتم:لحظه اي ماه رابه اغوشم ده

ماه گفت: ايا دلي به زلالي من خواهي داشت؟

ديگر طاقت نياوردم

دستانم را چون گهواره اي به دل اب زدم

اما افسوس

اب خنده كنان

ماه را در خود غرق كرد...و مرا درمانده

با حسرت نگاهم را به اسمان بردم

تا همچون تيري او را بشكافم

و از خداي خود مجازات اين عمل اب را بخواهم

اما نگاهم به ماه افتاد كه اينبار

در اغوش اسمان

ارام ارميده بود